Η Οικονομική Κρίση και η Δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (μέρος 2ο-τελευταίο), του Βασίλη Σουφλάκου

Η οικονομική κρίση και η δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

(μέρος 2^ο-τελευταίο)

Το προηγούμενο μέρος του άρθρου αυτού είχε καταδείξει ότι απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας, αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που τη διατηρούν καθηλωμένη. Να απαλλαχτούμε από στερεότυπα και εμμονές που κρατούν τις υγιείς δυνάμεις καθηλωμένες και να αναληφθεί δράση τόσο από την κεντρική κυβέρνηση, όσο κυρίως από την Τοπική Αυτοδιοίκηση με κεντρικό στόχο την «Αποτελεσματικότητα στην Πράξη».

Γιατί όμως η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Δήμοι – Περιφέρειες) πρέπει να αναλάβει δράση, και κυρίως ποια μπορεί να είναι η δράση αυτή; Το εξηγώ.

H απάντηση στο ΠΡΕΠΕΙ είναι αυτονόητη: γιατί ο δήμος έρχεται σε άμεση επαφή με το δημότη και τα προβλήματά του. Το ρητό «τα παράπονα στο δήμαρχο» βγήκε μέσα από τη ζωή. Άρα ο δήμος οφείλει να αναλάβει δράση ιδιαίτερα σήμερα με την πρωτοφανή οικονομική κρίση. Να είναι ενεργός, δίπλα στο δημότη και να μην «κοιμάται τον ύπνο του δικαίου», ρίχνοντας τις ευθύνες σε άλλους.

Όσον αφορά όμως ποια ΜΠΟΡΕΙ να είναι η δράση του δήμου (και εν προκειμένω κάθε δημοτικής αρχής), πιστεύω ακράδαντα ότι αν θέλει πραγματικά να βοηθήσει άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα τους δημότες, θα πρέπει  να εστιάζει στα παρακάτω:

1^ος πυλώνας - Αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας: Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι κάτοχος μεγάλης δημόσιας και ανεκμετάλλευτης περιουσίας. Προσοχή για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Μιλώ για συνεκμετάλλευση και όχι απαραίτητα πώληση δημοτικής περιουσίας. Η ενέργεια (βλ. φωτοβολταϊκά σε στέγες και χωράφια), η διαχείριση απορριμμάτων, η ανακύκλωση, ο τουρισμός, είναι τομείς που ένας δήμος μπορεί να αναλάβει άμεσα δράση. Σαν παράδειγμα υπενθυμίζω την προσπάθεια που είχε γίνει από την προηγούμενη δημοτική αρχή (2009) για συνεκμετάλλευση των στεγών 40 δημοτικών κτιρίων, η οποία λοιδωρήθηκε και εντέλει δεν προχώρησε. Ίσως η πρόταση αυτή τότε (πριν την κρίση) να ήταν πολύ προχωρημένη για την εποχή της. Στο μοντέλο συνεκμετάλλευσης, ο δήμος δεν θα είχε καμιά οικονομική συμμετοχή στην αρχική επένδυση, και θα αποδίδονταν στο δήμο το 40% των κερδών των ιδιωτών επενδυτών.

Σχόλιο: Η σημερινή δημοτική αρχή πέρα από θεωρητικούς ακροβατισμούς, δεν έφερε στο Δημοτικό Συμβούλιο προς συζήτηση κάποια ουσιαστική πρωτοβουλία.

2^ος πυλώνας - Προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων και τόνωση της επιχειρηματικότητας: Είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον 1^ο πυλώνα. Όταν δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα να πέσει στην αγορά, ένας σύγχρονος δήμος οφείλει να στοχεύει σε προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων και να δημιουργεί συνθήκες για τόνωση της επιχειρηματικότητας. Γιατί όταν πέφτουν κεφάλαια στην τοπική οικονομία, γίνονται επενδύσεις που είτε άμεσα είτε μακροπρόθεσμα διαχέουν την ωφέλεια σε όλους τους δημότες (δημιουργείται χρήμα που «γυρίζει» στην τοπική αγορά, δημιουργούνται θέσεις εργασίας, αυξάνονται τα έσοδα του δήμου κ.λ.π.). Επίσης το παραεμπόριο. Να διώκεται συστηματικά. Γιατί στερεί πόρους τόσο από το δήμο όσο και από τους υγιείς και νόμιμους επιχειρηματίες κάθε τοπικής κοινωνίας. Σήμερα το παραεμπόριο, που ήταν κεντρικό προεκλογικό σύνθημα της σημερινής δημοτικής αρχής, ζει και βασιλεύει. Προτείνω μάλιστα τα κατασχεμένα προϊόντα (αν αναληφθεί δράση) να μοιράζονται δωρεάν σε άπορες και πολυμελείς οικογένειες.

Σχόλιο: Όχι μόνον δεν έγινε κάτι από τη δημοτική αρχή, αλλά ούτε φαίνεται να υπάρχει κανένας σχεδιασμός έστω και στο επίπεδο της θεωρίας.

3^ος πυλώνας - Αξιοποίηση του ΕΣΠΑ: Με τους ισχνούς εθνικούς οικονομικούς πόρους, το μοναδικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα για έργα που μπορούν να αξιοποιήσουν οι δήμοι είναι το ΕΣΠΑ. Κοινοτικά κονδύλια για χρηματοδότηση έργων που περιμένουν την αξιοποίησή τους, καθώς στα έργα που υλοποιούνται μέσω ΕΣΠΑ, ο δήμος δεν βάζει ούτε ένα ΕΥΡΩ συμμετοχή.

Σχόλιο: Η δημοτική αρχή έχει σχεδόν μηδενικό αποτέλεσμα. Τα μοναδικά έργα (ύψους 9.200.000 ΕΥΡΩ) που υλοποιούνται σήμερα είναι έργα που είτε ξεκίνησαν είτε εξασφαλίστηκε η χρηματοδότησή τους από το ΕΣΠΑ, από την προηγούμενη δημοτική αρχή. Κρίμα για τον τόπο μας.

4^ος πυλώνας - Καθημερινότητα του δημότη: Η συντήρηση των δημοτικών υποδομών, η συλλογή σκουπιδιών, η ανάπτυξη και περιποίηση του πρασίνου και συνολικά αυτό που λέγεται ευταξία των κοινόχρηστων χώρων.

Σχόλιο: Η δημοτική αρχή έχει αρνητικό αποτέλεσμα. Δεν έγινε καμιά συντήρηση υποδομών (εκτός του ποδηλατοδρόμου), οι κοινόχρηστοι χώροι (πεζοδρόμια-πλατείες) τελούν υπό κατάληψη, η καθαριότητα και το πράσινο υποβαθμισμένα. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στις 33 κοινότητες του δήμου μας.

5^ος πυλώνας - Απλοποίηση του τρόπου και Μείωση του χρόνου συναλλαγής του δημότη με τις δημοτικές υπηρεσίες: Ένα ουσιαστικό εργαλείο αποτελούν οι ψηφιακά παρεχόμενες υπηρεσίες στους δημότες. Αυτές είναι δωρεάν για τους δημότες, αξιοποιούνται από το δήμο για εξ’ αποστάσεως συναλλαγές, προάγουν  τη διαφάνεια και αναβαθμίζουν την εκτίμηση του δήμου στα μάτια των δημοτών και των επισκεπτών.

Σχόλιο: Όχι μόνον δεν έγινε καμιά νέα ψηφιακή υποδομή στη διάρκεια της σημερινής δημοτικής αρχής, αλλά σύγχρονες ψηφιακές υπηρεσίες που υλοποιήθηκαν από την προηγούμενη δημοτική αρχή (με ευρωπαϊκά κονδύλια ύψους 1.800.000 ΕΥΡΩ) μένουν αναξιοποίητες ή το επίπεδο αξιοποίησής τους είναι το ίδιο όπως και πριν δυο χρόνια. Τέτοια είναι: Το δίκτυο οπτικών ινών, το GIS στο οποίο μπορεί να εισαχθούν ψηφιακά πλήθος στοιχείων (πχ. οικοδομικές άδειες, γραμμές δημόσιων δικτύων, η δημοτική περιουσία), το Portal (site)  του δήμου μέσω του οποίου οι δημότες με ένα απλό κλικ θα μπορούσαν να εκδίδουν από τον Η/Υ του σπιτιού τους ένα σωρό έγγραφα. Το αποκορύφωμα είναι το ασύρματο δίκτυο ελεύθερης πρόσβασης στο Internet (κόστους 30.000) που από την Άνοιξη 2011 και μέχρι πρότινος βρίσκονταν σε αχρησία.

6^ος πυλώνας - Στήριξη και ανάπτυξη των κοινωνικών υπηρεσιών: Όχι μόνο σε εποχές κρίσης, αλλά συνολικότερα, οι κοινωνικές υπηρεσίες ενός δήμου αποτελούν τον πιο ευαίσθητο πόλο. Στο μέχρι σήμερα μοντέλο, για τη λειτουργία των  κοινωνικών υπηρεσιών οι δήμοι χρηματοδοτούνταν από την κεντρική κυβέρνηση. Στην εποχή μας,  οι πόροι αυτοί λιγόστεψαν δραματικά. Ένας δήμος όμως οφείλει να διατηρεί σε καλό επίπεδο τις κοινωνικές του υπηρεσίες. Για να μπορέσει να το επιτύχει θα πρέπει να βρει τους πόρους που λείπουν. Για παράδειγμα μπορεί να αντλήσει πόρους αν αναλάβει δράση στους δυο πρώτους πυλώνες.

Σχόλιο: Ίσως είναι ο μοναδικός τομέας που η δημοτική αρχή φέρει αναλογικά τη μικρότερη ευθύνη για την ποιότητα των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών. Όμως από την άλλη μεριά δεν έκανε κάτι για να αναζητήσει πόρους εκτός του κράτους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Δήμος – Περιφέρεια) και πρέπει και μπορεί να διαδραματίσει σήμερα βαρύνοντα ρόλο στην μείωση των επιπτώσεων της κρίσης, αν δείξει την απαιτούμενη τόλμη και αποφασιστικότητα. Χρειάζεται να επιδείξει δράση και αποτελεσματικότητα. Να αφήσει στην άκρη την ατολμία και την αδράνεια. Εκείνο όμως που φοβούμαι είναι ότι η ατολμία και η αδράνεια της δημοτικής αρχής είναι συνειδητή επιλογή της. Γιατί ένα παλιό πολιτικό ρητό λέει: «αν θέλεις να επανεκλεγείς μην κάνεις τίποτα. Όταν δεν ενεργείς δεν ενοχλείς κανένα. Αντίθετα όταν παράγεις έργο συγκρούεσαι και γίνεσαι ενοχλητικός». Αλίμονο.

Βασίλειος Θ. Σουφλάκος

πρώην Αντιδήμαρχος

Έργων, Πολεοδομίας & Νέων Τεχνολογιών

(Φυσικός – MSc Τηλεπικοινωνίες)

Η Οικονομική Κρίση και η Δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (μέρος 1ο), του Βασίλη Σουφλάκου

Η οικονομική κρίση και η δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

(μέρος 1^ο)

Πολλοί τόνοι μελάνης έχουν χυθεί σχετικά με το μνημόνιο και τις επιπτώσεις του που τις βιώνουμε όλοι μας. Είχα γράψει σε άρθρο ένα χρόνο πριν ότι υπεύθυνο για το κατάντημα της χώρας είναι το πολιτικό σύστημα και η λογική ότι το κράτος είναι το λάφυρο του νικητή των εκλογών, που εξέθρεψε για δεκαετίες ελλείμματα με  ρουσφετολογικές προσλήψεις, διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, παράνομες χρηματοδοτήσεις, «συνδικαλιστικές» εταιρείες, κ.λ.π. Δηλαδή χρειάζονταν να φτάσουμε στον πάτο και να έλθει το μνημόνιο για να γίνουν μια σειρά από αυτονόητα; Απαριθμώ ορισμένα:

Απογραφή δημοσίων υπαλλήλων, όλες οι προσλήψεις να γίνονται μέσω ΑΣΕΠ, όλες οι αποφάσεις της Δημόσιας Διοίκησης να δημοσιεύονται στο διαδίκτυο (Διαύγεια), Πόθεν Έσχες για όλους τους αιρετούς ή διορισμένους διοικητές, Ηλεκτρονική συνταγογράφηση φαρμάκων, αλλαγές σε ένα «τελματωμένο» σύστημα δημόσιας παιδείας, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, Καλλικράτης, και ένα σωρό άλλα. Αποφάσεις που αν το πολιτικό σύστημα τις είχε λάβει έγκαιρα, θα είχαμε αποφύγει τα σημερινά δεινά.

Από το 2009 λοιπόν βρισκόμαστε στη δίνη της κρίσης χρέους. Η χώρα μας, μαζί με τις άλλες νότιες χώρες της Ευρωζώνης (μαζί με την Ιρλανδία ονομάστηκαν PIIGS) βιώνουν τις επιπτώσεις ενός παγκοσμιοποιημένου οικονομικού πολέμου. Όταν όμως βρίσκεσαι σε πόλεμο, ανάλογες θα πρέπει να είναι και οι ενέργειές σου, διαφορετικά «πέθανες». Αν επικρατήσουν οι ιδεοληψίες όλες οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πάνε χαμένες και τελικά δεν θα αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Κάτι τέτοιο είχε προτείνει πολύ πριν ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο οποίος ζητούσε από το 2008 «συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας, αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που τη διατηρούν καθηλωμένη», και μιλούσε για ένα «νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα». Όλα κρίνονται από την Αποτελεσματικότητα στην Πράξη. Άλλωστε ο Μάο Τσε Τουνγκ είχε πει κάποτε: «άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, δεν με νοιάζει αρκεί να πιάνει ποντίκια».

Η Ευρώπη παρ’ όλες τις αγκυλώσεις της, ήδη έκανε ένα γιγάντιο άλμα. Η ενεργοποίηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με την απεριόριστη αγορά ομολόγων θα δώσει τη δυνατότητα αφενός να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας μας, αφετέρου να «ρίξει» ζεστό χρήμα στην αγορά. Κάτι που το εφάρμοσε επιτυχημένα από το 2008 η  Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα. Τώρα απομένει στις υπερχρεωμένες νότιες χώρες να κάνουν τα απαραίτητα τολμηρά βήματα ώστε να συμβεί ένα θετικό σοκ στην εγχώρια οικονομία.

Για να συμβεί όμως αυτό το θετικό σοκ, πρέπει πρώτα-πρώτα να απαλλαχτούμε από στερεότυπα και εμμονές που κρατούν τις υγιείς δυνάμεις καθηλωμένες. Και υπάρχουν πολλοί τομείς στους οποίους μπορούμε να κάνουμε άλματα. Τομείς που μένουν αναξιοποίητοι λόγω των ιδεολογικών, γραφειοκρατικών και άλλων αγκυλώσεων.

Ένα τεράστιο παράδειγμα απεξάρτησης από τις αγκυλώσεις, αποτελεί το μοντέλο αξιοποίησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που εφάρμοσε η κυπριακή κυβέρνηση. Στην Ελλάδα θα ωρυόμασταν, θα μαλώναμε, για τα δυο «πρωτοφανή» της συμφωνίας αυτής: Το πρώτο πρωτοφανές είναι ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας (σσ. κομμουνιστής) συμφώνησε για συνεκμετάλλευση με το Ισραήλ των κοιτασμάτων αυτών. Μάλιστα το συμβόλαιο εξόρυξης δόθηκε σε αμερικανική εταιρεία. Το δεύτερο πρωτοφανές έγκειται στο ότι συμφώνησε η κυπριακή αντιπολίτευση(!).

Καλά όλα αυτά, θα πει κάποιος για την Ελλάδα, σε επίπεδο κεντρικού κράτους. Τι γίνεται όμως με την Τοπική Αυτοδιοίκηση η οποία είναι ο τρίτος μετά το κεντρικό κράτος και την Εκκλησία, κάτοχος δημόσιας και ανεκμετάλλευτης περιουσίας; Και πως θα μπορέσει μέσα από την κρίση να βγει ωφελημένη όχι μόνον για την ίδια ως όργανο εξουσίας αλλά κυρίως για τους δημότες της; Μπορεί να συμβεί αυτό όταν μαστίζεται από χρέη και δεν της αποδίδονται από την κεντρική κυβέρνηση οι θεσμοθετημένοι πόροι;

ΝΑΙ. Μπορεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση να διαδραματίσει ακόμη και σήμερα βαρύνοντα ρόλο στην μείωση των επιπτώσεων της κρίσης, αν δείξει την απαιτούμενη τόλμη και αποφασιστικότητα. Όμως αυτό είναι θέμα ανάλυσης στο 2^ο μέρος του παρόντος άρθρου.

Βασίλειος Θ. Σουφλάκος

πρώην Αντιδήμαρχος

Έργων, Πολεοδομίας & Νέων Τεχνολογιών

(Φυσικός – MSc Τηλεπικοινωνίες)

Ανοχύρωτη Πόλη, του Γιάννη Γεννάδιου

Ανοχύρωτη πόλη

του Γιάννη Γεννάδιου

Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Καρδίτσας

Στο δρόμο που συνδέει το «Παλέρμο» με την είσοδο-έξοδο της περιοχής «Καροπλεσίτικα» και προς την πλευρά του Σιδηροδρομικού Σταθμού, συναντά κανείς ένα θέαμα που δύσκολα πιστέυει. Για δέκα περίπου μέτρα κατά μήκος του ρέματος, το οποίο κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί πολύ καθαρό από τους κατοίκους της περιοχής μιας και πέρα από τη χρηστικότητα του έχει πολύ όμορφη βλάστηση, έχει αποτεθεί ένας τεράστιος όγκος από μπάζα.

Επειδή πλέον μας είναι αδύνατο να παρακολουθήσουμε τη διεστραμμένη σκέψη ορισμένων, δε θα θέλαμε να υποθέσουμε ότι αυτό έγινε με σκοπό την περαιτέρω «αξιοποίηση»  του συγκεκριμένου χώρου αλλά ότι κάποιος ασυνείδητος βρήκε ένα ακόμη εύκολο μέρος για να ξεφορτωθεί τα άχρηστα οικοδομικά υλικά. Σε κάθε περίπτωση η ενέργεια αυτή δε θα πρέπει απλά να χαρακτηριστεί καταδικαστέα και το θέμα να λήξει εδώ αλλά θα δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της δημοτικής αρχής εφόσον εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η απόρριψη του τεράστιου αυτού όγκου των οικοδομικών υλικών δε μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον καθένα μας αλλά από συγκεκριμένους ανθρώπους που κατέχουν και χρησιμοποιούν ανάλογο τεχνικό εξοπλισμό. Η δημοτική αρχή πρέπει να ενδιαφερθεί να μάθει ποιος είναι ο υπεύθυνος αυτής της ενέργειας ώστε να τον εξαναγκάσει σε αποκατάσταση, να του επιβάλλει πρόστιμο και να τον οδηγήσει να αντιμετωπίσει παράλληλα τις ποινικές ευθύνες της πράξης του. Εάν δε συμβούνε αυτά και η δημοτική αρχή αδρανήσει θα πρέπει να περιμένει περισσότερο επιθετικές προς την πόλη ενέργειες επιφυλάσσοντας για την πλευρά της το ρόλο του θεατή των ιδιωτικών συμφερόντων.

Η πόλη πλέον φαντάζει ανοχύρωτη. Όταν στην Ευρώπη θεωρείται αδιανόητη πράξη η ρίψη ενός σκουπιδιού ή η ανάρτηση μιας αφίσας, στην Καρδίτσα θεωρούμε φυσιολογικό το να έρχονται φορτηγά και να μας μπαζώνουν τα ρέματα. Όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες, για την πλήρωση του ρέματος αυτού απαιτήθηκαν τουλάχιστον τρία φορτηγά μπάζα. Προτού οι συνειδήσεις γίνουν περισσότερο ελαστικές θα πρέπει να απαιτήσουμε ένα τέρμα όχι μόνο σε τέτοιας έκτασης ενέργειες αλλά σε κάθε ενέργεια που υποβαθμίζει τον τόπο και την ποιότητα ζωής που οφείλουμε καθημερινά να διεκδικούμε. Με τρόπο ενεργητικό, αποτρεπτικό προς τέτοιες ενέργειες.

Τον παλμό οφείλει να δώσει η δημοτική αρχή. Με πιο συχνές επιθεωρήσεις, υψηλότερο επίπεδο συνεργασίας με τους πολίτες, συνεχείς επαφές με δίκτυα ακτιβιστών και φυσιολατρών που υπάρχουν στην πόλη μας και άλλες παρόμοιες ενέργειες ώστε να επιτευχθεί  ευαισθητοποίηση και τα φαινόμενα αυτά να καταγγέλονται άμεσα. Δε γωρίζουμε καν τις ημέρες που έχουν περάσει από αυτό το γεγονός και την όρεξη που έχει ανοίξει στον ιδιώτη η μη δραστηριοποίηση των αρχών. Απαιτούνται λοιπόν ενέργειες που στο κάτω-κάτω δεν έχουν οικονομικό κόστος. Αλλιώς θα πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα.

Σχετικά με την Ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Περί Αποσπάσεων, του Γιάννη Γεννάδιου

Σχετικά με την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ περί αποσπάσεων

του Γιάννη Γεννάδιου

Σε προχθεσινή σωστή ανακοίνωσή της η ΕΛΜΕ αναφέρει σε κάποιο σημείο προς το τέλος ότι οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι - μεταξύ άλλων - δε θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα κατά τη λήψη των αποσπάσεων. Δε θα πρέπει να υπάρχουν «κατά προτεραιότητα» πίνακες. Όλοι οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν προβλήματα και πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα. Αυτό φυσικά είναι πολύ σωστό. Το Υπουργείο Παιδείας δεν πρέπει να κάνει διαχωρισμούς. Πρέπει απλά να εφαρμόζει τη νομοθεσία, η οποία όπως θα δείτε σε κανένα σημείο δεν αναφέρει τη δημιουργία πίνακα «κατά προτεραιότητα». Στο άρθρο 93 ν. 3852/2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης) ορίζεται ότι:

«Δημόσιοι υπάλληλοι και υπάλληλοι των φορέων του δημόσιου τομέα με οποιαδήποτε σχέση εργασίας και εάν υπηρετούν, εκλεγόμενοι δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, καθώς και πρόεδροι δημοτικών και τοπικών κοινοτήτων ή εκπρόσωποι τοπικών κοινοτήτων, διαρκούσης της θητείας τους, δεν μετατίθενται ούτε αποσπώνται εκτός των διοικητικών ορίων του δήμου στον οποίο έχουν εκλεγεί. Οι υπάλληλοι αυτοί, εφόσον υπηρετούν στα διοικητικά όρια άλλου δήμου μετά από αίτηση τους μετατίθενται ή αποσπώνται εκεί όπου έχουν εκλεγεί. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει αντίστοιχη υπηρεσία ή θέση, μετατίθενται ή αποσπώνται στην πλησιέστερη υπηρεσία προς το δήμο όπου εξελέγησαν»

Ο νομοθέτης δεν αναφέρει πουθενά ούτε «κατά προτεραιότητα» πίνακες, ούτε τίποτε άλλο που να φέρνει τους συναδέλφους σε αντιπαράθεση.  Η νομοθεσία αφορά στην τοπική Αυτοδιοίκηση και όχι στην Εκπαίδευση. Το Υπουργείο Παιδείας όμως δε θέλει να εφαρμόσει το νόμο. Δεν του αρέσει. Αυτό καθίσταται σαφές από τη στιγμή που στις πρώτες αποσπάσεις ενώ φροντίζει για την τακτοποίηση των ημετέρων αρνείται τη χορήγηση της απόσπασης στις περιπτώσεις τις οποίες προστάζει ο νόμος. Η τακτοποίηση των αρεστών υπεράνω του νόμου, ως συνήθως σε αυτή την έρμη χώρα. Οι αποφάσεις του πρώτου κύκλου των αποσπάσεων του Υπουργείου Παιδείας τα δυο τελευταία χρόνια είναι καταφανέστατα παράνομες εφόσον δεν υπακούουν στις κείμενες διατάξεις.

Εξάλλου το συγκεκριμένο Υπουργείο δε σέβεται παραδοσιακά ούτε τα πολιτικά δικαιώματα των υπαλλήλων του, ούτε τη δημοκρατική βούληση των τοπικών κοινωνιών. Η νομολογία δείχνει πολλές περιπτώσεις εκπαιδευτικών που ανέτρεψαν αποφάσεις του Υπουργείου στα Διοικητικά Εφετεία. Για να μην εφαρμόσει το νόμο μάλιστα επινόησε το εξής κόλπο. Δημιούργησε δύο πίνακες. Έναν «κανονικό» και έναν «κατά προτεραιότητα». Τις περιπτώσεις που εμπίπτουν στην παραπάνω διάταξη του νόμου, καθώς και σε μερικές άλλες για τις οποίες δεν είμαι αρμόδιος να αναλύσω, τις τοποθετεί στον «κατά προτεραιότητα» πίνακα. Τις υπόλοιπες στον «κανονικό».

Αντιλαμβανόμαστε τώρα το γιατί. Στοχοποιεί έτσι όσους εμπίπτουν στις διατάξεις του νόμου και τους δείχνει στους υπόλοιπους συναδέλφους ως προνομιούχους. Δημοσιεύει τους δύο πίνακες και λέει σε όσους δεν πήραν απόσπαση: Βλέπεις κυρία μου από τη Λάρισα που σε στέλνω στη Λέσβο με τρία παιδιά και 800 ευρώ; Για το ότι δεν πήρες απόσπαση ευθύνεται ο δημοτικός σύμβουλος της Λάρισας που είναι δάσκαλος! Αν τον καταψηφίσεις την επόμενη φορά ίσως έχεις ελπίδα κι εσύ! Η δημιουργία του «κατά προτεραιότητα» πίνακα δεν πηγάζει ούτε από τη νομοθεσία ούτε από τις ανάγκες της υπηρεσίας αλλά από τον απαξιωτικό τρόπο αντιμετώπισης των εκπαιδευτικών από πλευράς Υπουργείου Παιδείας. Πρέπει πράγματι να καταργηθεί.

Το Υπουργείο Παιδείας αντί να εφαρμόσει τη ρητή νομοθεσία προτιμά για μια ακόμη φορά να βάλει τον κλάδο να αλληλοφαγωθεί ορθώνοντας φράχτες μεταξύ των εκπαιδευτικών ώστε να επιδιώξει την κατάργηση όχι απλά ενός δικαιώματος κάθε υπαλλήλου αλλά του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για τους εκπαιδευτικούς. Στο παιχνίδι της ενεργοποίησης των ευαίσθητων αντανακλαστικών των εκπαιδευτικών και της διασποράς του κοινωνικού αυτοματισμού το Υπουργείο Παιδείας απέχει έτη φωτός από τα υπόλοιπα Υπουργεία που πολύ απλά εφαρμόζουν το νόμο. Με καμάρι μάλιστα επειδή εκπρόσωποι του επαγγελματικού κλάδου αποκτούν λόγο στα κοινά, ενώ στο δικό μας κλάδο το Υπουργείο μας θέτει σε αντιπαράθεση. Αιρετός του ΚΥΣΔΕ μου έχει πει πως αν εφαρμοστεί ο νόμος θα αδικηθεί συνάδελφος! Επομένως δε θα τον εφαρμόσει με τη «μαγκιά» του. Και ψήφιζε στο ΚΥΣΔΕ ενάντια στο νόμο με καμάρι. Όταν του επεσήμανα την παράβαση καθήκοντος με δόλο με έβρισε. Καλά με έκανε αφού αντί να βρίσκεται τουλάχιστον σε διαθεσιμότητα για παράβαση καθήκοντος εμείς τον ψηφίζαμε για να μας εκπροσωπεί. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το Υπουργείο διοικείται. Αυτό πρέπει να καταδικάσει η ΕΛΜΕ και όχι τους ελάχιστους εκπαιδευτικούς που μπορούνε να αποτελέσουνε ακόμη και τη φωνή της μέσα στα Δημοτικά Συμβούλια.

Ποια είναι λοιπόν η αδυναμία της ανακοίνωσης της ΕΛΜΕ; Έστω ότι το Υπουργείο Παιδείας υιοθετεί την πρότασή της. Οι αιρετοί εκπαιδευτικοί τότε ενώ είναι δημόσιοι υπάλληλοι θα χάσουνε το δικαίωμα της απόσπασης. Ένα ακόμη αυτονόητο δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων θα έχει αφαιρεθεί άκοπα από το Υπουργείο Παιδείας με δική μας πρωτοβουλία. Κάθε δημόσιος υπάλληλος της Αυτοδιοίκησης θα δικαιούται απόσπασης εκτός αν είναι εκπαιδευτικός! Αποτελούμε που αποτελούμε τον πάτο του δημοσίου, δε χρειαζόμαστε και άλλα προς τα κάτω βήματα. 

Την παραπάνω παρατήρηση δημοσιεύω μόνο για να συμβάλλω στην πρόταση της ΕΛΜΕ και όχι φυσικά για κανέναν άλλο λόγο. Η σημερινή διοίκηση αποτελεί μια διοίκηση με προοδευτικό χαρακτήρα και όρεξη για έργο. Και φυσικά πρέπει να στηριχθεί. Για αυτό θα ήθελα να μελετήσει το θέμα ώστε να διαπιστώσει ότι το πνεύμα του νομοθέτη είναι σωστό, η εφαρμογή του από το Υπουργείο Παιδείας είναι απαράδεκτη και διχαστική. Και ως εκπαιδευτικοί πρέπει κάποτε να απαιτήσουμε να σταματήσει εδώ η κατασυκοφάντηση του κλάδου μας από το ίδιο το Υπουργείο, η οποία μάλιστα είναι διαχρονική και ανεξάρτητη των ηγεσιών, είτε αφορά στο ωράριό μας είτε στα καθήκοντα και στις υποχρεώσεις μας. Ας μην υιοθετούμε λοιπόν άθελα τις μεθόδους του.

Συναδελφικά 

Γιάννης Γεννάδιος